IV FESTIWAL RÓWNE PRAWA DO MIŁOŚCI 2010

PROGRAM

Tak to na to czekaliście długie 12 miesięcy!! IV Festiwal Równe Prawa do Miłości właśnie się rozpoczyna!! W tym roku mamy dla was 4 dni absolutnie przekiczowatych rozrywek. Zaczniemy od odrobiny czwartkowej kultury po przez piątkowy fotograficzny wiatr z zachodu i pełną różnorakich wrażeń sobotę, aż do wielkiego finału- Koncertu Marysi Sadowskiej w niedzielę walentynkową!! Wiem… ja też się nie mogę doczekać!!

Czwartek – 11.02.2010

• Miłosne Karaoke godz. 19.00

Miejsce: klub Rasko

Śpiewamy tylko piosenki o miłości!

Rozdanie Antynagród Tęczowych Dzików 2009 godz. 21.00

Prowadzenie Barbie Girls

Miejsce: klub Rasko

Wstęp: za darmo

“Uroczysta” Gala Rozdania Tęczowych Dzików – Antynagród dla znanych, polskich osobistości, które swoim zachowaniem lub wypowiedziami wykazały się zasługującą na naszą uwagę dzikością poglądów i myśli. Nagrody zostaną rozdane w trzech kategoriach: PUBLICYSTKA/TA, MEDIA, oraz CELEBRYTKA/TA, a samo rozdanie w klimatach komediowo-kabaretowych poprowadzą Barbie Girls!

• Szczęściem jest poślubić przyjaciela godz. 17.30

Miejsce: 1500 m2 do wynajęcia (Solec 18)

Wstęp: za darmo

Jeśli nie małżeństwa i związki partnerskie, to co? A może śluby humanistyczne? Kaplice  ślubów? Pakt cywilny? Przyjdź i dowiedz się jak już teraz możesz związać się ze swoją drugą połówką.

• Slam Poetycki godz. 19.00

Miejsce: 1500 m2 do wynajęcia

Wstęp: za darmo

Queerowy slam poetycki!

Na kilka godzin klub 1500m 2 do wynajęcia stanie się mekką awangardowej poezji, świątynią słowa mówionego i miejscem zmagań slamerów z całej Polski.
Masz trzy minuty na zaprezentowanie swoich wierszy, potem oddajemy głos publiczności, która ocenia występ.
Tematyka wierszy: miłość.

Opieka i prowadzenie – Maria Cyranowicz, poetka i krytyczka literacka

Piątek – 12.02.2010

• Wernisaż wystawy fotografii “Homopresje, czyli impresje na tematy nieheteronormatywne” Mareike Lauken (Berlin), Elaine Stampleton (Liverpool), Oiko Petersen (Londyn), Reuben Steiner (Londyn), Sebastian Skalski (Warszawa) godz. 18.00  + gość specjalny                                                                                                                                     Miejsce: 1500 m2 do wynajęcia                                                                                                                      Wstęp: za darmo

Główna myśl, myśl przewodnia, motyw, tytuł wystawy… trujące kwiaty naszego społeczeństwa. Skażone grunty, jałowa ziemia, wiatr z zachodu. 4 artystów, cztery różne światy, cztery różne interpretacje. Odkrywanie na nowo dawno poznanych motywów inspirujących: protest, parada, lata 40, portret. Druga strona medalu, druga strona tęczy. Piątkowy wieczór, 1500 metrów kwadratowych i queer-instynkt. Dotknij równego prawa do miłości, który dla niech jest oczywisty. Oiko Petersen, Mareike Lauken, Reuben Steains, Elaine Stampleton, Sebastian Skalski.

• Spektakl „Szwindel” w wykonaniu Grupy Dochodzeniowej godz. 21.00

Miejsce: 1500 m2 do wynajęcia

Wstęp: 20 PLN

(…) W “Szwindlu…”, wyreżyserowanym przez Adama Biernackiego, piosenki pochodzące z niemieckich kabaretów są właściwie muzycznymi monodramami, za pomocą których opowiedziane są historie sześciu bohaterów. Ich role odgrywają ubiegłoroczni absolwenci Akademii Teatralnej. Spektakl jest dynamiczny, nowe aranżacje są żywiołowo wygrane przez zespół muzyczny pod kierownictwem Urszuli Borkowskiej, a interpretacje piosenek opracowane pieczołowicie. (…)„Qui Pro Quo w Kamienicy”
Katarzyna Czarnecka Życie Warszawy nr 72

Więcej informacji na temat spektaklu i grupy na stronie www.grupadochodzeniowa.pl

Sobota – 13.02.2010

• Pokaz filmu „Labirynt Namiętności” (1982r.)  Pedro Almodóvar godz. 16.00

Miejsce: Kino.Lab

Wstęp: 10/12 PLN

Drugi w dorobku film Pedro Almodóvara z aktorem Antonio Banderasem!

• Występ La Luna & Rossitta Perez, czyli piosenki Almodóvara godz. 21.00

Miejsce: Delikatesy TR                                                                                                                                                               Wstęp: 20 PLN

PIOSENKI ALMODÓVARA to spektakl muzyczny przyprawiający o zawrót głowy oprawą muzyczną i kostiumowo-scenograficzną. Inspirowany jest piosenkami i estetyką filmów kultowego hiszpańskiego reżyseria Pedro Almodóvara.

• KOTYLION PARTY godz. 21.00                                                                                                                                  Gra DOUBLE TROUBLE

Miejsce: Obiekt Znaleziony                                                                                                                                                                             Wstęp: 10 PLN

To właśnie z tęsknoty za nią płaczecie wieczorami w poduszkę. Ale możecie ten precedens zakończyć!! Już w sobotą 13 lutego, dzień przed naszymi ulubionymi świętami w podziemiach Zachęty (tak, wracamy do starego, dobrego Obiektu Znalezionego!) umrzecie z przesłodzenia!! Po rocznym oczekiwaniu nareszcie będziecie mogli przywdziać kotylion i ruszyć w anonimowy podryw, bądź mniej anonimowy dens!! Jak zawsze poczta francuska, walentynkowe (w sumie to przed walentynkowe) drinki, konkursy i moc wrażeń. A to wszystko przy dźwiękach DOUBLE TROUBLE

Niedziela – 14.02.2010

• Pokaz filmu „Pepi, Luci, Bom i inne dziewczyny z dzielnicy” (1980r.)  Pedro Almodóvar godz. 16.00

Miejsce: Kino.Lab

Wstęp: 10/12 PLN

Specjalny pokaz pierwszego filmu Pedro Almodóvara z jego ulubioną aktorką – Carmen Maurą!

• Koncert MARIA SADOWSKA godz. 21.00 + Afterparty

Miejsce: Monobar

Wstęp: 20 PLN/25 PLN (w dniu koncertu)

Niesamowite muzyczne wydarzenie w szczególnym dniu dla wszystkich zakochanych! Koncert Marysi Sadowskiej „SPIS TREŚCI” w Monobarze!

Polecamy:

1. FESTIWAL RÓWNE PRAWA DO MIŁOŚCI 13 – 15 LUTEGO 2009

Jeżeli jesteś zainteresowany/a działalnością w grupie młodzieżowej KPH zapraszamy na cotygodniowe spotkania:)

Spotkania odbywają się w biurze Kampanii Przeciw Homofobii (ul. Żelazna 68) w Warszawie.

Napisz do nas:  mlodziez@kph.org.pl

Polecamy:

1. PIKNIK KPH MŁODZI

Już po raz drugi chcemy spotkać się na pikniku grupy młodzieżowej KPH. W tym roku (21.06) jedziemy razem do Zalesia Górnego, aby z dala od zgiełku miasta spędzic fajnie ze soba czas.

W programie:

zabawy integracyjne, grill, spacer po okolicy i wiele innych niespodzianek….

Zapraszamy Wszystkich młodych (także duchem) członków i wolontariuszy KPH, a także osoby zainteresowane przyszłym działaniem w grupie młodzieżowej.

Spotykamy się o godz. 11.30 na Dworcu Centralnym pod Centrum Obsługi Klientów IC

Pociąg do Zalesia Górnego odjeżdża o godz. 12.10

Osoby zainteresowane wzięciem udziału w pikniku są proszeni o kontakt mailowy na adres mlodziez@kph.org.pl

DO ZOBACZENIA!

Polecamy:

1. SPOTKANIA GRUPY KPH MŁODZI – ZAPRASZAMY!

Dilek Ince – transseksualistka, zastrzelona 10 listopada 2008, Eda Yildirim – jej zwłoki znaleziono 22 marca 2009 w mieście Bursa – ciało było pozbawione głowy, Ahmet Yildiz – zastrzelony z karabinu maszynowego. Te trzy osoby to tylko część ofiar fanatycznych „obrońców moralności”. Pomimo szerzącej się fali bandytyzmu, wymiar sprawiedliwości i władze tureckie nie podejmują wystarczających kroków, aby schwytać sprawców i ochronić podstawową wartość, jaką jest życie ludzkie, niezależnie od orientacji seksualnej, czy tożsamości płciowej! Turcja, która stara się o członkostwo w Unii Europejskiej, nie może pozwalać na łagodzenie wyroków dla morderców, uzasadniając to ich „słusznym, moralnym oburzeniem” (sic!).

O Turcji można pewnie powiedzieć wiele, ale na pewno nie to, że jest krajem przyjaznym dla społeczności LGBT. W zeszłym roku  zamknięto oddział Lambdy w Stambule. Sąd wydał nakaz zamknięcia stowarzyszenia, ponieważ Lambda Stambuł odmówiła usunięcia ze swej pełnej nazwy słów określających tożsamość seksualną jej członków.[1] O ile można zrozumieć takie postępowanie władz, zwłaszcza mając w pamięci niedawne „popisy” naszych rodzimych polityków w sprawie zakazu tzw. promocji homoseksualizmu, to na pobłażanie morderstwom zgody być nie może!

Nic dziwnego, że wśród działaczy LGBT na całym świecie zawrzało. Protesty w różnych krajach odbyły się 29 kwietnia 2009. Demonstrację w Warszawie zorganizowaliśmy na dwa dni przed Międzynarodowym Dniem Przeciwko Homofobii (IDAHO). Część z nas miała na sobie czerwone koszulki, które symbolizować miały przelaną krew niewinnych ludzi. Manifestowaliśmy pod hasłami: „Każdy ma prawo do życia, nikt nie ma prawa do zabijania” oraz „Stop zbrodniom nienawiści w Turcji”. Każdy trzymał kartkę z imieniem i nazwiskiem zamordowanych, a przez megafon odczytano list do ambasadora Republiki Turcji w Polsce.

Demonstracja, choć krótka, wzbudziła zainteresowanie przechodniów. Niektórzy popierali nasz protest. Robili zdjęcia, zapewniali o sympatii i gratulowali. Jednak znalazło się parę osób, które nie widziały nic złego w mordowaniu innych ludzi. Są oni żywym dowodem, że horror z Turcji może w każdej chwili wejść na nasze, polskie podwórko. Dlatego musimy być czujni i stanowczo reagować na każdy przejaw bezprawia i dyskryminacji mniejszości, w każdym miejscu na świecie.

P.S. W momencie, kiedy powstawał ten artykuł kolejna osoba transpłciowa została zamordowana w Turcji…

Polecamy:

1. PROTEST W SPRAWIE TURCJI – PIĄTEK GODZ. 15.00

Grupa młodzieżowa KPH zaprasza wszystkich, którzy nie są obojętni na

łamanie praw człowieka na świecie.

15 maja o 15:00 będziemy protestować
przeciwko zbrodniom nienawiści dokonanych w ostatnich miesiącach w
Turcji. Rząd nie reaguje, sprawy są umarzane, ludzie z całej Europy
wysłali tysiące petycji do rządu, ale nie spotkały się one z odzewem, a
zbrodnie wciąż trwają. Dlatego teraz my, ludzie z Warszawy zbierzemy się
ubrani na czerwono pod Biurem Radcy ds. Kultury i Informacji ambasady
tureckiej na Krakowskim Przedmieściu 19, aby pokazać, że nie zgadzamy
się na trwanie takiego stanu rzeczy. Jeżeli nie możesz przejść obojętnie
obok śmierci niewinnych ludzi, przyjdź! Twoja obecność może uratować
komuś życie!!

Miejsce: Krakowskie Przedmieście 19

Czas: 15.00

Polecamy:

1. PROTEST PRZECIWKO ZBRODNIOM NIENAWIŚCI W TURCJI – REPORTAŻ

Niezapomniane imprezy, rewelacyjne wystawy, karaoke aż do zdarcia gardła i chwila wytchnienia w teatrze- to wszystko czeka na was już od 13 lutego. Pierwszy dzień festiwalu otwiera pokaz filmu „Obywatel Milk” połączony z dyskusją z polskimi aktywistami w Kinotece, noc i poranek umili zakochana impreza „Kochaj mnie kochaj” w Zwiąż Mnie, po pełnym wrażeń przedsionku czeka na was wystawa i spotkanie z KPH młodzi w UFIE „cukier słodkości i różne śliczności”, czyli najpyszniejsza fotografia 2009. Po takiej dawce emocji warto łyknąć trochę kultury- grupa młodzieżowa zaprasza do Teatru Polonia na „Darkroom” (impreza towarzysząca). Stamtąd biegniemy do HydroZagadki na impreze kotylionową- poczta francuska, zadużone piosenki i zabawa do białego rana pośród słodkich drinków! A w niedzielę? W niedzielę znowu zabierzemy was w magiczny świat Teatru Polonia (impreza towarzysząca) oraz będziemy zdzierać nasze przesłodzone gardła na karaoke w Nowym Rasko. Po 3 dniach spędzonych na Festiwalu Równe Prawa do Miłości walentynki staną się Twoim ulubionym dniem w roku, a 12 miesięczne oczekiwanie na kolejny FRPdM będzie koszmarną męczarnią!

PROGRAM FESTIWALU:

13 lutego – piątek

Otwarcie festiwalu

18.00 – KINOTEKA – pokaz filmu “Obywatel Milk” + debata na temat aktywizmu po seansie
Wstęp: 17 zł

21.00 – Zwiąż Mnie – Impreza „Kochaj Mnie Kochaj”
Wstęp: 5 zł

14 lutego – sobota

15.00 – Teatr Polonia – spektakl „Darkroom” (Impreza towarzysząca)

13.00 – 16.00 – UFA – wernisaż zdjęć Martyny Sołtysiak i Małgorzaty Justyny/ spotkanie przyjaciół KPH
Wstęp wolny
21.00 – Hydrozagadka – Kotylion Party, gra DJ Kaowiec
Wstęp: 5 zł

15 lutego – niedziela

15.00 – Teatr Polonia – spektakl „Darkroom” (Impreza towarzysząca)

20.00 – Rasko – Miłosne Karaoke/ impreza kończąca festiwal
Wstęp wolny
Zamknięcie festiwalu

Polecamy:

1. IV FESTIWAL RÓWNE PRAWA DO MIŁOŚCI 2010

W związku z tą akcją zapraszamy organizacje pozarządowe zajmujące się walką z dyskryminacją, organizacje skupiające mniejszości oraz wszystkich zainteresowanych szerzeniem tolerancji do udziału w Turniej Futbolu Stołowego „TĘCZOWY PUCHAR 2008”. Wystawienie swojej reprezentacji w turnieju to wspaniała okazja by poznać się z działaczami pracującymi w pokrewnej dziedzinie, w nieformalnej atmosferze wymienić doświadczenia, nawiązać kontakty i współpracę oraz szansa dla warszawiaków by poznać działalność organizacji pozarządowych. Celem projektu jest podniesienie świadomości i poszerzenie wiedzy na temat mniejszości mieszkających w Warszawie oraz promocja tolerancji wśród młodych ludzi poprzez umożliwienie im kontaktu z przedstawicielami mniejszości seksualnych, etnicznych, narodowych a także z pracą organizacji pozarządowych, które reprezentują.

Turniej odbędzie się w Obiekcie Znalezionym w podziemiach Zachęty w Warszawie 22 października o 19.00.

W planie imprezy przewidujemy rozgrywki futbolu stołowego (popularne “piłkarzyki”), w których będą brali udział reprezentanci i reprezentantki organizacji pozarządowych i uroczyste wręczenie Tęczowego Pucharu zwycięzcom (bądź zwyciężczyniom). Ponadto stworzymy przestrzeń, gdzie każda organizacja będzie mogła w dowolny i twórczy sposób zaprezentować swoją działalność. Takim sposobem komunikacji z gośćmi może być np. pokazanie krótkiego filmu, pokazanie slajdów, udostępnienie ulotek lub otworzenie “żywej biblioteki”. Forma prezentacji zależy od Państwa możliwości i kreatywności.

Zgłoszenia i pytania prosimy kierować do Jana Świerszcza:

jswierszcz@kph.org.pl

Organizatorem Tęczowego Pucharu jest Grupa Młodzieżowa Kampanii Przeciw Homofobii w partnerswie ze Stowarzyszeniem “Nigdy Więcej” i Football Against Racism in Europe.

Wzrastając w zachodnim społeczeństwie, już od dziecka wielokrotnie słyszymy obraźliwe określenia i negatywnie nacechowane wypowiedzi na temat homoseksualności, osób homoseksualnych oraz biseksualnych (LGB). Początkowo nawet nie uświadamiamy sobie znaczenia słów „ciota” czy „pedał”, nie wiemy, kim są osoby, do których owe wypowiedzi się odnoszą. Po prostu uczymy się, że być „pedałem” to wstyd, a zasłyszane określenia dobrze nadają się do wyrażania naszych złych emocji. Bez większego zastanowienia zarażamy się od innych rozpowszechnionymi w społeczeństwie przekonaniami o negatywnych cechach charakteryzujących rzekomo wszystkie osoby homo- lub biseksualne. Przekonania te, powzięte z góry i bezpodstawnie uogólnione na całą grupę, nazywamy stereotypami.

W efekcie tego procesu, zanim wkroczymy w wiek dorastania najczęściej mamy już w naszym umyśle wykształcony negatywny obraz osoby LGB. Uprzedzenie, czyli negatywną postawę wobec osób homoseksualnych lub biseksualnych nazywamy homofobią (bifobią).

Równolegle rodzina, szkoła i kościół przygotowują nas najczęściej do bycia osobami heteroseksualnymi. W procesie wychowania nie uwzględnia się ewentualności, że może być inaczej. Powszechne zjawisko społeczne polegające na uznawaniu heteroseksualności za domyślną i oczywistą tożsamość nazywamy heteronormatywnością.

Osobom heteroseksualnym ani własna homofobia, ani heteronormatywność najczęściej nie sprawiają osobiście żadnych problemów. Problem pojawia się wtedy, kiedy ktoś w pewnym momencie zakocha się w osobie tej samej płci. Ponieważ takie zdarzenie nie bardzo pasuje do jego wyobrażenia o samej sobie jako o osobie heteroseksualnej, może ono zasiać w niej wątpliwość, czy na pewno nią jest. Jest to moment, w którym nabyta wcześniej homofobia zaczyna odgrywać w życiu tej osoby szczególną rolę, ponieważ przez jej pryzmat zaczyna oceniać samą siebie. Innymi słowy, ostrze własnych uprzedzeń kieruje teraz przeciwko sobie samej. Homofobię zwróconą przeciwko samej/mu sobie, nazywamyuwewnętrznioną lub inaczej zinternalizowaną homofobią. Pojęcie to może być nieco mylące, gdyż przez osoby nieheteroseksualne jest ona uwewnętrzniona, czyli bezkrytycznie przyjęta jako własna, w dokładnie takim samym stopniu i w takim samym procesie społecznego programowania, jaki przechodzą ludzie heteroseksualni. Różnica polega na tym, że trwanie przy homofobicznych przekonaniach w przypadku osób homo- lub biseksualnych automatycznie oznacza, że stają się uprzedzone wobec samych siebie.

Stopień, w jakim dana osoba uwewnętrzniła homofobiczne przekonania, czyli w jakim się z nimi utożsamia w momencie zakwestionowania własnej heteroseksualności, ma kluczowe znaczenie, ma bowiem wpływ na to, jak będzie radzić sobie z myślą o byciu osobą homo- lub biseksualną.

W momencie uświadomienia sobie homo- lub biseksualnych potrzeb rozpoczyna się z reguły w tzw. okres porównywania tożsamości. Osoby niepewne własnej tożsamości podejmują wówczas działania, które mają pomóc im odpowiedzieć sobie na pytanie „Czy jestem osobą heteroseksualną czy nieheteroseksualną?” W tym czasie poszukują informacji na temat homo- lub biseksualności i na temat osób homo- lub biseksualnych, aby sprawdzić, czy uzyskane informacje pasują do ich własnych odczuć i doświadczeń. To, do jakich informacji uda im się wówczas dotrzeć, to drugi ważny czynnik, który może zaważyć na naszej przyszłości.

Jeżeli na przykład przeczytają w jakimś artykule, że homoseksualne zauroczenia są jedynie naturalną i przejściową fazą w życiu wielu młodych ludzi, mogą uchwycić się tej myśli i postanowić tę fazę po prostu przeczekać. Pozwala im to nadal myśleć o sobie jako o osobach heteroseksualnych. Im silniej uwewnętrzniły homofobiczne postawy, tym bardziej będą pragnąć być osobami heteroseksualnymi, chwytać się najdrobniejszych przesłanek, które pozwolą im utrzymać heteroseksualną tożsamość, tym więcej wysiłku będą wkładać w udowadnianie sobie (i innym), że są heteroseksualne. Będą na przykład nawiązywać heteroseksualne związki i dążyć do wytrwania w nich nawet, jeśli będą czuć, że się w nich męczą. Uwewnętrzniona homofobia skłania niektóre osoby do podejmowania wbrew własnym odczuciom decyzji, których konsekwencje są bardzo poważne lub wręcz nieodwracalne, np. o heteroseksualnym małżeństwie z niekochaną osobą i o wspólnym z nią rodzicielstwie.

Podjęcie zabiegów ukierunkowanych na utrzymanie heteroseksualnej tożsamości może zamknąć okres porównywania tożsamości, jednak jeśli nieheteroseksualne potrzeby będą się utrzymywać, pewność własnej heteroseksualności może zostać ponownie zachwiana w innym momencie i proces porównywania tożsamości zostanie uruchomiony na nowo.

Jeśli w jego efekcie dana osoba dojdzie do wniosku, że jej odczucia nie pasują do własnego obrazu osoby heteroseksualnej, może to doprowadzić do odrzucenia przez nią heteroseksualnej tożsamości. Jest to proces trudny, który może wieść do różnych rezultatów. Ponownie będą zależeć one od siły uwewnętrznionej homofobii, informacji, do których ta osoba dotrze, a także od indywidualnych mechanizmów strategii radzenia sobie z czynnikami, które zagrażają jej poczuciu własnej wartości.

Określeniu się jako osoba homo- lub biseksualna towarzyszy z reguły burza trudnych emocji takich jak lęk, niepewność, szok, przerażenie, poczucie winy, wstydu, osamotnienia, a także żałoba związana z opłakiwaniem zawiedzionych oczekiwań, np. o heteroseksualnym małżeństwie i rodzicielstwie, które dotąd stanowiły dla nas niekwestionowaną wartość. Ludzie opłakują też przewidywaną utratę wsparcia najbliższej rodziny, czują się słabi wobec konieczności zmierzenia się z uprzedzeniami rodziny i innych osób z otoczenia, boją się, że nie będąc heteroseksualni, nie mogą być szczęśliwi.

Niektórym osobom perspektywa własnej przyszłości jako osoby nieheteroseksualnej wydaje się niemożliwa do zaakceptowania. Jeśli uwewnętrzniły przekonanie, że homoseksualność jest stanem patologicznym czy chorobą, mogą zacząć pragnąć się jej pozbyć. Takie przekonanie może skłaniać niektóre osoby do poszukiwania sposobu, aby się z niej „wyleczyć”. Czasem starają się to uczynić na własną rękę, innym razem poszukują specjalistycznej pomocy.

Stosunkowo nietrudno natknąć się na oferty „terapeutyczne” różnych ośrodków obiecujących możliwość „wyleczenia się z homoseksualizmu”. O ile nie zanotowano dotychczas potwierdzonych naukowo przypadków zmiany orientacji w wyniku celowych oddziaływań terapeutycznych, o tyle niepokój specjalistów w zakresie zdrowia psychicznego budzą doniesienia, że terapie takie powodują zwiększenie u klientek i klientów nieakceptacji własnej homo- lub biseksualności przez wzmacnianie u nich przekonania, że homoseksualne potrzeby są nieakceptowalne, ich realizacja – niemoralna – i że w związku z tym należy je wyeliminować. Należy podkreślić za Amerykańskim Towarzystwem Psychiatrycznym (American Psychological Association, http://archive.psych.org/edu/other_res/lib_archives/archives/200001.pdf), że moralne wartościowanie modeli intymnych relacji nawiązywanych przez dorosłych ludzi narusza obowiązujące w społeczności terapeutów/ek zasady etyki zawodowej. W połączeniu z nieskutecznością oferowanych terapii, wzmacnianie u klientów/ek samonienawiści w imię dopasowania ich odczuć do zasad moralnych wyznawanych przez terapeutę/kę może prowadzić do dramatycznych rezultatów. Badania wykazują, że zinternalizowana homofobia współwystępuje ze zwiększoną podatnością na uzależnienia od alkoholu i narkotyków (które doraźnie koją ból istnienia, lecz mają poważne skutki społeczne i zdrowotne), ze skłonnością do depresji oraz jest istotnym czynnikiem ryzyka samobójstw.

Wiele osób LGB w pewnym momencie uświadamia sobie, że nie są w stanie dowolnie zmienić kierunku swoich potrzeb. Jeśli przy tym nadal nie uporały się z własnymi uprzedzeniami, to może to doprowadzić do już wspomnianych skutków w postaci nasilenia depresji, poszukiwania ukojenia w alkoholu lub narkotykach, a nawet do samobójstwa.

Dotkliwą konsekwencją uwewnętrznionej homofobii jest też dla wielu osób izolacja społeczna. Powszechna obawa przed ujawnieniem przed najbliższymi własnej tożsamości pozbawia je wsparcia ze strony rodziny. Część osób, ujawniwszy się, doświadcza też faktycznego odrzucenia przez najbliższych, którzy bezkrytycznie akceptują homofobiczne uprzedzenia i odwracają się od własnego dziecka, siostry lub brata. Jeżeli dana osoba jednocześnie sama wierzy w krzywdzące stereotypy na temat osób homo- lub biseksualnych, może celowo unikać z nimi kontaktu w obawie, że wszystkie posiadają nieakceptowane przez nią cechy. W ten sposób uwewnętrzniona homofobia skazuje ją na izolację społeczną i pozbawia ją ważnego źródła wsparcia ze strony osób, które jak nikt inny potrafiłyby zrozumieć jej sytuację.

Jeśli sam/a odnosisz się z rezerwą do nawiązania kontaktu z osobami homo- lub biseksualnymi, to warto zastanowić się trochę głębiej. Skoro sam/a jesteś osobą homo- lub biseksualną, która posiada określone, indywidualne cechy, zalety i wady, zainteresowania, potrzeby i przeżycia, to czemu właściwie sądzisz, że pozostałe osoby LGB są zupełnie inne od ciebie, posiadają wyłącznie negatywne cechy i zupełnie odmienne od twoich potrzeby? Ważne jest uświadomienie sobie wspólnoty doświadczeń: że inne osoby LGB przechodzą lub przechodziły przez to samo, co ty, mają taką samą potrzebę wsparcia i zrozumienia, a pod względem cech i zainteresowań, zalet i wad są tak samo niepowtarzalnymi indywidualnościami, jaką jesteś ty sam/a.

Owszem, przejrzawszy ogłoszenia na niektórych internetowych portalach dla osób (zwłaszcza mężczyzn) homoseksualnych, wiele młodych osób skarży się, że cała społeczność homoseksualna jawi się jako bardzo jednolita pod względem zaabsorbowania aktywnością seksualną. Jeśli dla danej osoby nie jest to akceptowany model funkcjonowania, a jednocześnie jest jedynym, na który natrafi, to jeżeli uwierzy, że jest to jedyny możliwy sposób na życie, konsekwencje mogą być dwojakie.

Część osób utwierdza się w przekonaniu, że ich negatywne postawy na temat osób LGB od początku były trafne i odwraca się od społeczności homoseksualnej w przeświadczeniu o własnej wyjątkowości, kontakty społeczne ograniczając wyłącznie do osób heteroseksualnych. Nie zdają sobie przy tym sprawy, że wiele innych osób wykonuje analogiczny manewr odwrotu i przez to nie są widzialne na portalach internetowych. Nie mają szansy dowiedzieć się, że społeczność homo/biseksualna jest de facto znacznie bardziej zróżnicowana niż się z pozoru wydaje oraz że znajdują się w niej osoby podobne do nich samych.

Inna część młodych ludzi, zetknąwszy się wyłącznie z ww. modelem funkcjonowania, dochodzi do wniosku, że najwyraźniej musi być on obowiązujący dla wszystkich osób, które przyjmują homoseksualną tożsamość i samemu zaczyna go realizować. Jeśli taki sposób na życie nie mieści się w ich systemie wartości, to konsekwencją życia w niezgodzie ze sobą może być utrata szacunku do siebie, nasilenie samonienawiści, poczucie winy i uruchomienie błędnego koła samokarania się i samoponiżania przez podejmowanie nieakceptowanych przez siebie zachowań, które z kolei nasilają poczucie winy prowadzące z kolei do samoponiżania…

Należy pamiętać, że choć określenie się jako gej, lesbijka czy osoba biseksualna pociąga za sobą wiele wyzwań z którymi trzeba się zmierzyć, to nie oznacza, że bezwzględnie należy wpasować się w nieakceptowany przez siebie stereotyp. Nie ma jednej odgórnie wyznaczonej recepty na bycie gejem czy lesbijką. Osoby LGB żyją w bardzo różny sposób, wyznają bardzo różne wartości. Są doświadczenia, które je łączą: jest to doświadczenie społecznej i uwewnętrznionej opresji. Poza tym wspólnym doświadczeniem są zróżnicowane w takim samym stopniu, w jakim zróżnicowani są ludzie w ogóle. Nowa tożsamość nie sprawia przecież, że przestajesz być tą samą osobą, którą byłaś/eś do tej pory. Zatem tak naprawdę najlepszym sposobem bycia lesbijką, gejem czy osobą biseksualną jest po prostu… bycie sobą. To ty sam/a masz prawo decydować o tym, jak kierować swoim własnym życiem. Cudze wybory ani społeczne stereotypy nie są ważniejsze niż twoje własne indywidualne potrzeby.

Uświadomienie sobie własnej homofobii to pierwszy krok ku samoakceptacji. Jeżeli podejrzewasz lub wiesz, że jesteś osobą homoseksualną lub biseksualną i trudno ci w związku z tym samodzielnie uporać się z trudnymi uczuciami i problemami, możesz uzyskać pomoc i znaleźć znajomych. Napisz, zadzwoń lub zgłoś się osobiście do organizacji pomagających osobom homoseksualnym, biseksualnym lub poszukującym odpowiedzi na pytanie o własną tożsamość: do Kampanii Przeciw Homofobii (http://kph.org.pl/) lub do Stowarzyszenia Lambda (http://lambda.org.pl/).

Jeśli czujesz się osamotniona/y i pragniesz kontaktu z osobami, które czują podobnie, zapisz się do grup mailingowych, z których korzystają osoby LGB i śledź informacje o adresowanych do nich wydarzeniach społeczno-kulturalnych. Również na stronach internetowych dla osób homoseksualnych i biseksualnych rozglądaj się za informacjami o ciekawych warsztatach lub wydarzeniach. Nawet jeśli będziesz musiał/a pojechać do innego miasta, aby w nich uczestniczyć, to może być dobry sposób na nawiązanie ciekawych, satysfakcjonujących znajomości. Aktywne włączenie się w działania organizacji LGBT to również sposób na przełamanie samotności.

Wysiłek ukierunkowany na pokonanie własnej homofobii nie pójdzie na marne. Spojrzenie na rzeczywistość z nowej perspektywy pozwoli ci dostrzec całą gamę pozytywnych możliwości pokierowania własnym życiem, aby było ono dla ciebie źródłem satysfakcji.

Polecamy:

1. JESTEM GEJEM I JESTEM CZŁOWIEKIEM
2. COMING OUT

Mając te 13-14 lat brak zainteresowania chłopcami raczej mnie nie martwił. Później owszem. koleżanki się zakochiwały w chłopcach z klasy miały za sobą pierwsze randki pocałunki spacerki za rączkę z kolegą. Wtedy uderzyło mnie, że tak naprawdę mężczyźni mnie kompletnie nie interesują.

Mając 16-17 lat próbowałam był z facetem. Mój “związek” z nim trwał ponad rok. Im dłużej to trwało tym bardziej czułam się okropnie wodząc zakochanego za nos sama nic do niego nie czując poza przyjaźnią. Z trudem to zakończyłam polały się łzy (nie moje). Ponad dwa lata temu poznałam pewną kobietę. Podejrzewałam już wtedy, że jestem lesbijką ale nie wierzyłam w to, nie chciałam wierzyć. Ona pomogła mi to odkryć w sobie. Zrozumiałam, że nie ma dla mnie nic piękniejszego niż uczucie do kobiety… Zrozumiałam tę stronę mnie której chciałam zaprzeczać. Kontakt z nią urwał mi się bardzo szybko, ale wiedziałam już wtedy, kim jestem. Nie chciałam temu zaprzeczać.

Teraz jestem ze wspaniałą kobietą i jesteśmy razem bardzo szczęśliwe. Nie wyobrażam sobie już życia bez niej, bez mojej miłości do niej i odwzajemnienia przez nią tego uczucia. Jako pierwszej osobie przyznałam się mojemu najlepszemu przyjacielowi. Historia o tyle nieprawdopodobna, że on jest gejem… w ciągu jednej rozmowy oboje zrobiliśmy pierwszy coming out nawzajem. Teraz on jest również w szczęśliwym związku z facetem i wspieramy się oboje chociaż po przyznaniu się sobie byliśmy oboje w pewnego rodzaju szoku. Ja się nie spodziewałam po nim takich skłonności, a on po mnie. Później postanowiłam powiedzieć mojej przyjaciółce. Bałam się jak cholera, nie mogłam wydusić z siebie słowa aż w końcu powiedziałam prosto z mostu… był szok i łzy. Dałam jej trochę czasu i po bodajże dwóch dniach “układania sobie w głowie” oznajmiła mi że cieszy się moim szczęściem i akceptuje je w pełni teraz po poznaniu mojej żony polubiła ją i zupełnie normalnie traktuje nasze uściski czy pocałunki w jej obecności.

Trzecią osobą był mój kolega. Okazało się że się domyślał i ucieszył się bardzo że mu to powiedziałam, że mu ufam. Przyjął to jak najbardziej pozytywnie i bardzo chce poznał moją dziewczynę. Teraz intensywnie myślę jak rozegrać sprawę z mamą… chcę jej o tym powiedzieć. ale boję się jej reakcji. poza tym nie wiem w jaki sposób miałabym jej to delikatnie przekazać. ale wszystko przede mną i wiem że niedługo to zrobię. nie chcę dłużej żyć w kłamstwie. Mam nadzieję że zrozumie… a jeżeli nie to trudno ale chcę żeby wiedziała prawdę. Nie zmienię sięjestem lesbijką i chcę móc otwarcie się do tego przyznawać to nie jest coś czego można by się wstydzić bo na pierwszym miejscu jestem człowiekiem takim jak każdy inny.

Polecamy:

1. WIEDZIAŁAM TO OD ZAWSZE…
2. NIE POWIEDZIAŁEM JESZCZE O TYM SWOIM RODZICOM
3. JESTEM GEJEM I JESTEM CZŁOWIEKIEM